Ακολουθώντας τον δρόμο που χάραξε ο μεγάλος καλλιτέχνης Βλασης Κανιαρης προσφέρουμε το έργο που βλέπετε στην εικόνα στον καθένα απο εσάς αφού το διαμελίσουμε σε μικρά κομματάκια για να φτάσει σε όλους σας.Αυτή η πράξη που έρχεται να ταράξει τα νερά του καλλιτεχνικού χώρου εν μέσω οικονομικής κρίσης δείχνει τη βαθιά ευαισθησία των καλλιτεχνών προς τους φτωχότερους συνανθρώπους μας που αδυνατούν να αγοράσουν ενα εργο τεχνης.Μ' αυτό το τρόπο λειτουργεί μια σχέση, οπως θα έλεγε και ο μετρ της τζαζεμένης γραφής (απο το jazz, δηλ. αυτοσχεδιαστική γραφή και λόγος) σερ Μάνος ντε λα Στεφάν, της κοινωνίας-επικοινωνίας μεσα απο εναν μελισμό-διαμελισμό του ίδιου του έργου προς όφελος φυσικά της ίδιας της τέχνης.Μέσα από τη συμβολική αυτή χειρονομία του αντίδωρου, το μπλογκ επικοινωνεί και πάλι άμεσα με το κοινό του κοινωνώντας του κάποιες ιδέες και καταθέτοντας συγκεκριμένες συμπεριφορές που ανοίγουν νέους δρόμους στη σχέση "καλλιτέχνης - κοινό".
Υ.Γ Το σημείο του έργου (όλοι ξέρουμε ποιο) που οι περισσότεροι απο σας λιγουρεύεστε, θα δοθεί με κλήρωση για ευνόητους λόγους.
14 comments:
«Προτιμώ να μιλάω για τέχνη και όχι για το προϊόν της»
Πώς προέκυψε το «Αντίδωρο»;
Η ιδέα ξεκινάει από πολύ παλιά, ίσως και 50 χρόνια πίσω, και τον τελευταίο χρόνο, αν και έκανα όλες τις άλλες εκθέσεις, κυρίως αυτήν είχα στο μυαλό μου. Είναι ένας προβληματισμός που επανέρχεται μες στα χρόνια. Πρόκειται για μια προσπάθεια απομυθοποίησης του λεγόμενου «έργου τέχνης». Έχω πολλές επιφυλάξεις γι' αυτό που ονομάζουμε «έργο τέχνης» τον τελευταίο αιώνα. Αναφέρομαι στα διδάγματα του Duchamp, στα οποία έχει τις ρίζες του αυτό που λέμε σήμερα «έργο τέχνης». Γιατί ο Duchamp δεν έκανε έργα τέχνης· κι αν έκανε, έκανε πολύ λίγα. Ο Duchamp μας έδωσε τη δυνατότητα να βλέπουμε, προσπάθησε να επεξηγήσει τι σημαίνει να βλέπουμε. Το «Αντίδωρο» είναι σαν ένα απότομο φρενάρισμα μπροστά σ' έναν κατήφορο. Μια πρόσκληση να ξαναδούμε, να ξαναθέσουμε το πρόβλημα της ζωγραφικής από τη βάση του. «Το φόντο του Ρέμπραντ είναι εξίσου σημαντικό με τα πορτρέτα του», μας έλεγε ο Μόραλης όταν σπούδαζα. Είναι μια έκκληση να ξαναδούμε τη ζωγραφική την ίδια. Τι σημαίνει μια γραμμή, το χρώμα, η επιφάνεια. Αυτόν τον προβληματισμό βρήκα έναν τρόπο χειροπιαστό να τον εκφράσω. Κρατώντας στα χέρια σου ένα κομμάτι από αυτήν την επιφάνεια, μελετώντας το, κοιτώντας την υφή, τα εξογκώματα, μπορείς να ξαναδείς αυτό που λέμε ζωγραφική.
Τι εννοείτε όταν μιλάτε για κατήφορο;
Εννοώ τη σημερινή κατάσταση την οποία έχει διαμορφώσει το εμπόριο της τέχνης. Πλέον δεν μιλάμε για την τέχνη, αλλά για το προϊόν της κι εδώ εγώ διαφωνώ. Προτιμώ να μιλάω για τέχνη κι όχι για το προϊόν της. Ο κατήφορος στον οποίο αναφέρομαι, βέβαια, δεν αφορά μόνο την τέχνη, αλλά ολόκληρη τη ζωή μας. Το να ξαναδούμε τα πράγματα από την αρχή, να βρούμε τις ρίζες, όπως είναι πλέον της μόδας να λέμε, είναι μια ευρύτερη ανάγκη που δεν αφορά μόνο την τέχνη. Είτε αυτό λέγεται οικολογία, είτε τεχνολογία, είτε θεωρητικές επιστήμες, σε όλα βλέπεις λίγο πολύ μια ανάγκη να ξαναπιάσουμε μια αμπάριζα. Να ξαναβρούμε τις βάσεις της συμπεριφοράς μας. Έχουμε δυσκολέψει πολύ τη ζωή μας και πρέπει να μαζευτούμε να δούμε τι μας συμβαίνει. Δεν είναι η πρώτη φορά που κάνω ένα τέτοιο φρενάρισμα. Το καλοκαίρι του '59, για παράδειγμα, ένιωθα ότι είχα λύσει πλέον μια εξίσωση, ότι τα έργα μου άρχιζαν να γίνονται φλύαρα, πολύ εξπρεσιονιστικά. Έτσι έκανα ένα απότομο φρενάρισμα κι άλλαξα κατεύθυνση, πέρασα στις άσπρες επιφάνειες, άρχισα να δουλεύω με τα σύρματα, κατάργησα το τελάρο. Κάτι αντίστοιχο έκανα και το '69, με τα γαρύφαλλα που φύτρωναν μέσα σε γύψο. Και τότε το έργο μοιράστηκε στο κοινό.
Έχει καμιά σχέση το έργο εκείνο με το σημερινό;
Όχι, σήμερα είναι πλέον απολιθώματα αυτά τα πράγματα. Είναι ντοκουμέντα μιας συγκεκριμένης εποχής. Αν και οι σημερινές εξελίξεις δεν είναι άμοιρες από τα τότε γεγονότα. Ένα τέτοιο απολίθωμα, σαν αυτά που βρίσκουμε στις ανασκαφές, είναι και το πλακάτ με το ποίημα «Πορεία» του Τίτου Πατρίκιου που φτιάχνω για να δείξω σε μια έκθεση που ετοιμάζει ο σύλλογος του Αϊ-Στράτη στο Σπίτι της Κύπρου.
Η τοποθέτηση του συγκεκριμένου έργου στο Μεταξουργείο έχει για σας κάποια σημασία;
Όχι. Προέκυψε τυχαία.
Πώς βλέπετε το γεγονός ότι η έκθεση αυτή συμπίπτει με την επέτειο από την πτώση του τείχους στο Βερολίνο;
Κι εκεί έκοψαν το τείχος και το πουλάνε σε κομματάκια. Η κατάρρευση της πρώην Σοβιετικής Ένωσης ήταν αναγκαία, το πράγμα έλιωνε πλέον από μόνο του. Παρόλα αυτά, δεν ήταν ό,τι καλύτερο και οι συνέπειες της κατάρρευσης αυτής δεν ήταν ιδεώδεις. Τις βλέπετε και σήμερα: τόσο οι αριστερές όσο και οι δεξιές ιδεολογίες παραπαίουν διεθνώς. Υπάρχει η τάση να ξαναδούμε τα πράγματα. Κάτι ουσιαστικό μας έχει ξεφύγει.
Σε παλιότερη συνέντευξή σας έχετε δηλώσει ότι η Ελλάδα και η πολιτική της είναι ντεμοντέ. Πώς βλέπετε τις τρέχουσες εξελίξεις;
Τα «Νέα της Τέχνης» που θα βγουν έχουν εξώφυλλο ένα πλακάτ μου που γράφει «Όλοι μαζί, συμμετοχή, συνενοχή». Είχε φτιαχτεί μέσα στο πλαίσιο εκείνου του «Ό,τι θέλει ο λαός, από πίσω κι από μπρος». Αυτός ο περιβόητος λαός είναι εξίσου υπεύθυνος με την εξουσία. Η ικανοποίηση των αιτημάτων του, η συνενοχή είναι ένα ενέχυρο. Ας μη βαυκαλιζόμαστε. Είμαστε εξίσου πονηροί και παλιάνθρωποι. Όλοι επιζούμε με τα ψέματα, κλέβοντας τον άλλο.
Πώς βλέπετε το ενδιαφέρον που υπάρχει σήμερα για την τέχνη του '60 και του '70 αλλά και για τον επαναπροσδιορισμό της ιστορίας γενικότερα;
Η αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για τη γενιά του '60 δεν είναι τυχαία. Οι προτάσεις των καλλιτεχνών της εποχής εκείνης ήταν ανατρεπτικές μ' έναν ουσιαστικό τρόπο, κυρίως ως προς αυτό που υπήρχε πριν. Ανατρεπτικές ως προς τον τρόπο σκέψης και αντιμετώπισης του αύριο. Δέσποινα Ζευκιλή dzeykili@athinorama.gr
ART ATTACK, YOU ARE THE BEST OF THE BEST!
and trust me... this is the absolute work of art!!!
ti orgio einai auti i zeukili!!!
"Οι προτάσεις των καλλιτεχνών της εποχής εκείνης ήταν ανατρεπτικές μ' έναν ουσιαστικό τρόπο, κυρίως ως προς αυτό που υπήρχε πριν. Ανατρεπτικές ως προς τον τρόπο σκέψης και αντιμετώπισης του αύριο."
FOVERO POLITIKO MIALO!!!!!!!!
δεν καταλαβα, το ποδηλατο αυτο ειναι εργο του κανιάρη???
χαιρομαι που το βλεπεις ως ποδηλατο.Αυτο σημαινει οτι ο κοσμος της τεχνης δεν εχει χαλασει οσο πιστευα!!!!
telika pianou einai to kallitexnima?
ρε παιδια ξαναρωταω γιατι δεν πηρα απαντηση. Αυτο ειναι έργο του Κανιάρη? Γιατι γνωριζω τη δουλειά του και κατα τη γνώμη μου εχει πολύ ενδιαφέρον. Αυτο όμως ειναι τελειώς ασχετο με οτι εχω δει στο παρελθον..
Δεν σου αρέσουν οι νέοι καλλιτέχνες της Breeder, δεν σου αρέσει ούτε κι ο Κανιάρης. Ma che cazzo vuoi?
@ L.F.A.C
παραπάνω είναι συνέντευξη του Κανιάρη στην Ζευκιλή!!!!
Ειπα εγω οτι δεν μου αρεσει ο Κανιαρης? Ισα ισα μου αρεσει πολυ. Και βρηκα την προθεση του να μοιρασει το εργο αρκετα συμβολικη και καλλιτεχνικη. :p
Μαλιστα προτεινω και στον καλλιτεχνη αν μας βλεπει οσοι πηρανε τα κομματια μετα απο χρονια να τους φωναξει η Breeder και να ερθουν ολοι με τα κομματια τους και να ξαναενωσουν-ξανασυνθεσουν το εργο.Οπως τα δαχτυλιδια που περναμε στο γυμνασιο και λεγαμε οτι μετα απο 20 χρονια θα ξανσυναντηθουμε.
ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΑΡΑΚΑΛΩ!
...Επειδή η όποια έννοια του έργου πρέπει να κερδηθεί
μέσα (πολύ μέσα...) απο τη σωματική εμπειρία ΩΣΤΕ ΝΑ
ΚΑΤΑΣΤΕΙ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΤΕΧΝΗΣ ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΗ
ΑΛΛΑ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΑ ΕΡΩΤΙΚΗ,
προτείνω την άμεση μεταφορά του έργου σου ART ATTACK
στη γκαλερί DYNAMO, μέσα σε χώρο ειδικά διαμορφωμένο
σε dark room ώστε να μπορεί να το χαρεί με άνεση ο καθένας
πριν αυτό διαμελιστεί και δοθεί σαν αντίδωρο.
Θα γίνει θρίαμβος στη Θεσσαλονίκη, το έργο σου ΣΚΙΖΕΙ ;)
χαχαχαχα...
μη τους βαζεις ιδεες.
ART ATTACK χρυσό μου,
προβλέπω ότι θα πέσει πολύ γέλιο στην κλήρωση
και θέλω σειρά προτεραιότητας!
Συγχαρητήρια!!!
Αυτά είναι έργα για φάγωμα,
να λαδώνει το αντεράκι,
να χαίρεται ο κάθε πικραμένος...
brabo bravo bravo!!!
Post a Comment