Ε. Μ. Σ. Τ.

Ας πούμε μερικά πράγματα...

Κανείς δεν υποτιμά τις προσπάθειες της κ. Καφέτση και το τι έκανε μέχρι στιγμής για να προχωρήσει Το Εθνικό μουσείο μοντέρνας τέχνης (και τονίζω το Εθνικό γιατί θα το συναντήσουμε παρακάτω).Αυτό ομως δεν σημαίνει πως αν υπήρχε κάποιος άλλος στη θέση της δεν θα τα πήγαινε το ίδιο καλά και ίσως ακόμα καλύτερα.Ο καθένας κρίνεται εκ του αποτελέσματος.Κι εγω προσωπικά το θεωρώ λίγο που μετά από τόσα χρόνια δεν μπορέσε ενας άνθρωπος να ηγηθεί και να πιέσει τόσο ώστε οποιαδήποτε πολιτική ηγεσία να μη μπορεί να κάνει διαφορετικά. Γήπεδα χτίζονται συνέχεια απο ομάδες Β' Εθνικης απο κατι παράγοντες αφασίες και δεν μπορεί μια ολόκληρη χώρα να έχει ενα μουσείο μοντέρνας τέχνης κάπου? Αν ήταν σε μια πολυεθνική εταιρεία θα είχε απολυθεί προ καιρού ο υπεύθυνος. Αρα αυτή η καραμέλα περί μεγάλων προσπαθειών κλπ. τα ακούω βερεσέ.Οταν είσαι ολόκληρος διευθυντής μουσείου οταν ξέρεις οτι τουλάχιστον ο χώρος σου, που αποτελείται απο ανθρώπους με υψηλό μορφωτικό και κοινωνικό επίπεδο, με υψηλό οικονομικό επίπεδο (βλ. τι έκανε ο Λαμπράκης με το Μέγαρο μουσικής) και έχεις την συμπαράσταση τους, το να μην έχεις μπορέσει τόσα χρόνια να πιέσεις πράγματα και καταστάσεις εμένα μου λέει πολλά.Και σ αυτές τις περιπτώσεις δεν μπορείς να επαναπαύεσαι στην όποια καλλιέργεια η παιδεία της πολιτικής ηγεσίας για την αδυναμία του εγχειρήματος, αλλά να κοιτάξεις μήπως κάποιος δεν κάνει καλά τη δουλειά του.

Η διευθύντρια, το μουσείο, ο καλλιτέχνης και η χαμένη τιμή μιας βουλευτικής έδρας.

Ήταν μια κρύα νύχτα του Αυγούστου.Μόλις είχε τελειώσει ένα δείπνο σπίτι της με φίλους.Ένιωθε ξαφνικά κακόκεφη, μόνη, μια παγερή μοναξιά έλουζε το δωμάτιο που την έκανε να ανατριχιάζει.Κοίταξε το ρολόι στο τοίχο, η ώρα έδειχνε περασμένη και κάτι.Πλησίασε στο παράθυρο, κοίταξε έξω και έβγαλε έναν υπόκωφο αναστεναγμό, σαν κανείς θαρρείς να μην ήθελε να την ακούσει.Ναι, η ζωή που ζούσε δεν της άρεσε.Ήταν μια πετυχημένη διευθύντρια μουσείου αλλά την ζωή της την ένιωθε άδεια.

Δεν μπορούσε να χωνέψει πως μετά απ' όλα όσα είχε κάνει για την χώρα της και τον πολιτισμό της, θα έφταναν στο σημείο οι συμπολίτες της να μην την εκλέξουν βουλευτή στις τελευταίες εκλογές που έγιναν.Ενώ άντεξε σε πολλές κριτικές για την εν γένει στάση της και την φιλοσοφία της γύρω από θέματα τέχνης, αυτό δεν μπορούσε να το χωνέψει με τίποτα.

Στην αρχή σκέφτηκε να τους πληρώσει με το ίδιο νόμισμα, αμέσως μια σατανική σκέψη πέρασε από το μυαλό της, να βρει στις αποθήκες του μουσείου τα έργα τέχνης που είχε αγοράσει με τα λεφτά τους και να τα καταστρέψει. Ένα χαμόγελο ικανοποίησης διαγράφηκε αίφνης στο γλυκό της πρόσωπο, που όμως γρήγορα αντικαταστάθηκε από μια δεύτερη πιο ώριμη και συγκροτημένη σκέψη που την έκανε να σουφρώσει. Αν δεν καταλάβαινε ποια είναι τα έργα τέχνης και κατέστρεφε αντί γι' αυτά τα υλικά της αποθήκης? Τόσα και τόσα κουτιά, τζάμια, ξύλα και άλλα αντικείμενα έμοιαζαν με τα έργα που είχε αγοράσει, αν κάτι πήγαινε στραβά? Όχι, έπρεπε να βρει κάτι άλλο, κάτι πέραν πάσης υποψίας. Κοντοστάθηκε για λίγο, άναψε ένα τσιγάρο, τράβηξε μέσα της μια βαθιά ρουφηξιά, έκλεισε τα μάτια της και άρχισε να ψάχνει την ιδανική εκδίκηση.Αυτό δεν θα το άφηνε ποτέ να περάσει έτσι!

Είχε δεν είχε περάσει μια ώρα και έξω κόντευε να ξημερώσει, ως που ξαφνικά άνοιξε τα μάτια της με δύναμη, όλο της το πρόσωπο φωτίστηκε ξαφνικά σαν κάποιος αρχάγγελος να της φανερώθηκε και ένιωσε με μιας την ζωή της να ξαναρχίζει από την αρχή.Το είχε βρει! Η ιδέα της ήταν καταπληκτική. Αυτόµατα και με ταχύτητα που σου δίνει μόνο μια βενζίνη 100 οκτανίων, πέρασε το µακρύ διάδρομο, µπήκε στο δωµάτιό της, έβαλε το CD με τη μουσική από την ταινία "Ωωω... Σουλτάν" και άρχισε να επεξεργάζεται το σχέδιο της. Η ιδέα που είχε σκεφτεί για να τους εκδικηθεί ήταν πέρα για πέρα μεγαλοφυής. Θα έκανε στο μουσείο της, ατομική έκθεση, του καλλιτέχνη Κωστή Τελώνη!!!


Το βίντεο, είναι ένα μικρο απόσπασμα από την ταινία "Η Κυρία και η Τέχνη" του Yiamamototi Horapuzo.

Συγνώμη, η Τέχνη στην Ελλαδα δεν κοιμάται, έκανα λάθος, κάνει καριέρα στο εξωτερικό...

Η απόδειξη είναι ο φίλος μου ο Angelo Plessas ο οποίος αυτές τις μέρες παρουσιάζει μαζι με άλλους (νομίζω) την δουλειά του Electricity Comes From Another Planet.com σ' ενα από τα project του New Museum στη Νεα Υορκη (ναι, σ΄αυτο που ο Δακης Ιωάννου θα δείξει την συλλογή του). Αν και μου ειναι συμπαθέστατος ως άνθρωπος (ειλικρινά το λεω, δεν τον ξερω από κοντά, μόνο απο φωτογραφίες) εντούτοις είναι να απορεί κανεις πως στο διάολο αυτο το παιδί καταφέρνει να είναι πάντα σε εκθέσεις στο ΕΜΣΤ, σε Μπιενάλε, να παίρνει μερος σε εκθέσεις στο εξωτερικό, να συμμετέχει σε διαγωνισμούς διεθνως γνωστών μουσείων, να εχει υποστήριξη χορηγών οπως το Stavros Niarchos Foundation και άλλων, με ένα εργο πίσω του που θα το χαρακτήριζα επιεικώς εύκολο και αφελές.

-Τα έχουμε παίξει πια εντελώς ως χώρα?
-Τι στο διάολο τελικά γίνεται στην εποχή μας και στη τέχνη?
-Τα πάντα πλέον κρίνονται απο μια main stream αισθητική και το ποιος η οχι φαίνεται στα πέριξ ως φέρων κάτι νέο, ενω δεν είναι και απλα στις θέσεις κλειδιά ειναι άσχετοι που θέλουν κι αυτοί να δείξουν απο τη μεριά τους οτι δήθεν είναι μέσα στα πράγματα (διευ. μουσείων, επιμελητές κλπ) μη τυχόν και τους πει κανείς οτι είναι εξω απο το πνεύμα της εποχής?
-Ποιοι ειναι σ' αυτές τις θέσεις οπως στο Stavros Niarchos Foundation που αποφασίζουν ποιοι καλλιτέχνες πρέπει να υποστηριχτούν και ποιοι οχι?
-Ζω στη Twilight Zone και κάποιος να μου απλώσει το χερι και να με βγάλει απο κει?
-Πρέπει να προωθείται μια τεχνη στείρα που να κρατάει τους ανθρώπους κοιμισμένους γιατί ετσι βολεύονται κάποιοι?
-Πρέπει να εχω την κοινωνική ζωη, τις γνωριμίες και τις φιλίες του Angelo για να κάνω κι΄εγω καριέρα στο εξωτερικό η φτάνει μονο το έργο μου?
-Είναι το έργο του Angelo ιδιοφυές κι εγω δεν καταλαβαίνω τίποτα?
-Ειναι ο Angelo emerging artist και αν ναι εγω γιατί δεν είμαι μοντέλο?
-Να σταματήσω να ζωγραφίζω και να αρχίσω να κανω γνωριμίες καλώντας τους στο σπίτι μου? Θα βγάλω ακρη ετσι, η τζάμπα θα πανε τα λεφτά για μπουρεκάκια και ποτά?
-Γιατί η Καλπακτσογλου με θεωρεί εχθρό της, θα ζήσω γιατρέ μετά απο αυτό το πλήγμα? (άσχετο αυτό, αλλα είπαμε επ' ευκαιρία...)
-Τελικά τι στο διάολο μετράει, το έργο η οι γνωριμίες? Και αν πάντα ετσι γινόταν γιατί δεν υπάρχει πλέον ισοτιμία καλού έργου και γνωριμιών όπως παλιά?
-Να πάρω τα βουνά?
-ΘΑ ΤΑ ΠΑΡΩ!

Περισσότερα: Angelo Plessa's blog

Υ.Γ. Θέλω λεφτά για τη διαφήμιση που σου κάνω παλιόπαιδο.

Χρόνια Πολλά, Καλή Χρονιά

Καλές γιορτές να έχετε όλοι σας!

συνεργασίες και συμπλεύσεις...

Στους χαλεπούς αυτούς καιρούς οι συνεργασίες και συμπλεύσεις αποτελούν ίσως αναγκαίες λύσεις, πόσο μάλλον όσο αφορά στην τέχνη και στον πολιτισμό.
Στο πλαίσιο αυτών των συνεργασιών, όπως εξάλλου γνωρίζουμε,αναπτύχθηκε και ο άξονας συνεργασίας των πέντε μουσείων στη Θεσ/νίκη, μια κίνηση που προσωπικά τη θεωρώ εύστοχη και δυναμική.

Αυτό όμως που εγείρει σκέψεις και ερωτηματικά είναι κατά πόσο αυτές οι συνεργασίες είναι αντικειμενικές, όπως πιστεύω ότι ήταν όσο αφορά στην έκθεση του Μιρό, ενώ φαίνεται το αντίθετο από τη πρόσφατη συνεργασία του ΜΜΣΤ με το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.

Οφείλεται άραγε στην νέα Πρόεδρο του Μουσείου η οποία απερίφραστα δηλώνει φίλη του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, συνεργάτης, ως πρόεδρος του Ιδρύματος Κωστόπουλου αλλά και παράλληλα Πρόεδρος του Κρατικού Μουσείου; η οποία "α λα μπράτζα με τη Χόϊπελ, διαιωνίζει μιας τάξη πραγμάτων που έχουν γίνει κατεστημένο της πόλης;

Μήπως είναι καιρός η κα Κοσκινά να λειτουργήσει με βάση τα συμφέροντα του Μουσείου στο οποίο διορίστηκε πρόεδρος και όχι των προσωπικών της "υποχρεώσεων,ως πρόεδρος του Ιδρύματος Κωστόπουλου; Ή μήπως, ακόμα χειρότερα, μας αποδεικνύει ότι οι πολυθεσίτες κάπου μπερδεύουν οι ίδιοι τις υποχρεώσεις τους και ποιούς εκπροσωπούν;

Μήπως είναι καιρός το Κρατικό Μουσείο να μας δώσει ένα ξεκάθαρο στίγμα των επιλογών του και να μην άγεται και φέρεται αισθητικά;
Επιτέλους ας μας δώσουν να καταλάβουμε τις αισθητικές τους επιλογές και όχι τις "κοινωνικές τους" γνωριμίες, ή ακόμα καλύτερα ας μην επεμβαίνουν οι κοινωνικές γνωριμίες στις επαγγελματικές σχέσεις.

posted by alloprosalos

I think...

Για την πορεία που πήρε η τέχνη μετά το δεύτερο μισό του αιώνα φταίει ένας ανώνυμος υδραυλικός. Αν είχε επισκευάσει τον μπιντέ του Duchamp σήμερα η Τέχνη θα ήταν διαφορετική.

Jonathan Meese

Θέλω να γίνω top artist, θέλω να γίνω το νέο big thing / NEW TV TALENT SHOW by SAATCHI

Το περίμενα πως και πως, ήμουν σίγουρος πως καποια στιγμή θα ξεπρόβαλε κατι τέτοιο σε καποια τηλεόραση του κόσμου.Εκείνο που δεν περίμενα ειναι πως πίσω απο αυτό θα είναι κάποιος απο τους ισχυρούς της τέχνης, της πρώτης γραμμής που λεμε.Το περίμενα απο κατι τριτοκλασάτους και σε ενα επίπεδο τύπου Bob Ross.Τα πράγματα είναι πιο άγρια τελικά.Τωρα αν θέλεις να κάνεις καριέρα εικαστικού καλλιτέχνη θα πηγαίνεις μέσω της TV, οπως καποια κοριτσάκια που θέλουν να γίνουν top models η οπως κατι αλλα που θελουν να γίνουν τραγουδιστές.Ξεχνα τα portfolio που εστελνες στις γκαλερί κι' αυτές σε γράφανε κανονικά.Το μέλλον είναι εδώ.Η Reality TV είναι εδώ!
Πόσο τελικά μας παραμυθιάζουν ολοι αυτοί για το τι είναι τέχνη και τι δεν ειναι.Και μεις τρέχουμε απο πίσω, καλλιτέχνες, θεωρητικοί, ιστορικοί, σαν χαζοί μη μας πουν οτι δεν είμαστε της εποχής μας, μη τυχον και χάσουμε κανένα μοντέρνο ρεύμα.Πάρτε το χαμπάρι μας δουλεύουν κανονικά.Ξυπνάνε ενα πρωι και σκέφτονται ποιον θα προωθήσουν, ποιο στυλ θα επιβάλουν και ολα αυτά με τελικό αποδέκτη το χρήμα και τη δόξα τους.

∗ What's the deal with Saatchi's artworld TV talent show?
∗ Six young artists tutored by Charles Saatchi in new TV talent search
∗ Reality TV has nothing to offer the art world

Αναρωτιέμαι ...

Εαν ζωγράφοι όπως ο Ρόρρης θεωρούνται συντηρητικοί και ακαδημαϊκοί η ότι άλλο θέλετε πείτε τους, γιατί να μην θεωρούνται το ίδιο και ζωγράφοι όπως ο Απόστολος Γεωργίου (τυχαίο παράδειγμα), που αν και στα κλιμάκια των απανταχού curators θεωρούνται πιο hype απο τους πρώτους, εντούτοις κι' αυτοί εκφράζουν και κουβαλάνε πίσω τους έναν αιώνα παρόμοιων φορμαλιστικών αναζητήσεων, στυλ και αισθητικής.Θα κολλήσουμε δηλαδή επειδή ο ένας εκφράζει τον 19o αιώνα και ο άλλος τον 20o? Το ίδιο συντηρητικό δεν θα μπορούσαμε να πούμε και τον δεύτερο?