Η Πρώτη εικόνα

Το "Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης" σε συνεργασία με το 50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και το Centre Régional d'Art Contemporain Languedoc-Roussillon, στο πλαίσιο των επετειακών εκδηλώσεων των 30 χρόνων του Μουσείου και των 50 του Φεστιβάλ, παρουσιάζει την έκθεση Η Πρώτη Εικόνα.

Συμμετέχουν: Αλέξανδρος Αβρανάς, Αντουανέττα Αγγελίδη, Κατερίνα Αποστολίδου Βαγγέλης Βλάχος, Απόστολος Γεωργίου, Κωνσταντίνος Γιάνναρης, Χριστίνα Δημητριάδη, Κατερίνα Ζαχαροπούλου, Μαρία Ζερβού, Μαρία Κλωνάρη/Κατερίνα Θωμαδάκη, Νίκος Ναυρίδης, Μαρία Παπαδημητρίου, Ηλίας Παπαηλιάκης, Λήδα Παπακωνσταντίνου, Ευτύχης Πατσουράκης, Γεωργία Σαγρή, Γιώργος Σαπουντζής, Εύα Στεφανή, Βασιλεία Στυλιανίδου, Αλέξανδρος Τζάννης, Ευανθία Τσαντίλα, Στέφανος Τσιβόπουλος, Δημήτρης Τσουμπλέκας και Γιώργος Χατζημιχάλης.

Η έκθεση θα πραγματοποιηθεί στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης σε επιμέλεια του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΜΜΣΤ κ. Ντένη Ζαχαρόπουλου.

"Στη Θεσσαλονίκη η έκθεση περνά σε μια δεύτερη φάση, εσωτερικός και εξωτερικός χώρος μεταφέρονται συνολικά στο εσωτερικό του μουσείου σηματοδοτώντας τη μετατόπιση από το περιβάλλον του νησιού (Sète) στο αστικό κέντρο (Θεσσαλονίκη) όπου το μέσα και το έξω έχει πολύ λιγότερο να κάνει με το κτίριο και το τοπίο, τη μέρα και τη νύχτα, κ.ο.κ. Η πόλη είναι χωρίς θέα, χωρίς προσανατολισμό, χωρίς δεδομένες διαδρομές και “δράση” ανάμεσα στους ρόλους διανέμεται ήδη στο εσωτερικό του σπιτιού, όπου η οικογένεια από μικρογραφία της κοινωνίας συνιστά το κύτταρο ενός χαοτικού και λαβυρινθικού κοινωνικού ιστού. Έτσι, στην έκθεση, άντρες και γυναίκες θα συνυπάρχουν σε ένα συνεχή και ενιαίο χώρο Μουσείου-Σπιτιού. Όπως στην πόλη, εκεί συζούν, αλληλοκαθορίζονται και αλληλοσυγκρούονται. Οι προβολές (συνεχής λόγος) δημιουργούν το ενιαίο και διάχυτο ημίφως φως μέσα στη γενική συσκότιση που επιτρέπει την αναγνώριση των στατικών έργων σα μακρινές σκιές ή όπως ένα παράθυρο που ξαφνικά φωτίζεται (ασυνεχής λόγος). Τα έργα εναλλάσσονται από την κίνηση και την αφήγηση σε σταθμούς ανάμνησης και τόπους μνήμης. Όπως μια δράση που έχει ήδη πραγματοποιηθεί, τα έργα λειτουργούν σαν απόμακρη αναλαμπή μέσα ή έξω από το σπίτι, σαν σκηνές που μπορεί κανείς να δει μέσα ή έξω από το παράθυρο, που στην προκειμένη περίπτωση ορίζουν ανάλογα οι προβολές ή τα αντικείμενα. Η σχέση του εξωτερικού και του εσωτερικού χώρου σε ένα αστικό περιβάλλον είναι όπως και οι ρόλοι, ανταλλάξιμη και ορίζεται μέσα στην έκθεση σαν μια σχέση παραθύρων που ανοίγουν ή που κλείνουν. Τα παράθυρα ξεχωρίζουν δύο χώρους ενώνοντας τους είτε ανοίγοντας είτε κλείνοντας, είτε φωτίζοντας είτε τραβώντας την κουρτίνα....." ...έχει και συνέχεια αλλά εμένα μ' έπιασαν τα γέλια και σταμάτησα.Έχει καταντήσει ανέκδοτο η φάση πια με τους επιμελητές-καλλιτέχνες και ιδιαίτερα τα κείμενα που συνοδεύουν την όλη ιστορία.Έχουμε καταντήσει ανέκδοτο σ' αυτή τη χώρα.Μου θυμίζει τα φεστιβάλ προβάτων που γίνονται σε κάτι χώρες.Φανταστείτε τη σκηνή πριν ο βοσκός-κτηνοτρόφος τα πάει στο φεστιβάλ.Μπαίνει στον στάβλο και οποίο πρόβατο του γυαλίσει, το συμπαθεί η πιστεύει οτι θα τον βγάλει ασπροπρόσωπο το διαλέγει!

Κατερίνα Κοσκινά «Δεν μπορεί ποτέ ο επιμελητής να είναι σπουδαιότερος από το έργο τέχνης»

Απο την συνέντευξή της στη LIFO
Πώς κρίνετε την τάση -είναι και διεθνής- να γίνονται σταρ οι επιμελητές;
Ο ρόλος του επιμελητή είναι ένας ρόλος δύσκολος. Φυσικά έχει να κάνει με το τι ορίζουμε ως επιμέλεια. Είναι μεγάλη η ευθύνη του και πραγματικά τού αξίζει το μπράβο. Συνεισφέρει στην ανάγνωση, στην κατανόηση, στην προβολή ενός έργου. Ο επιμελητής είναι σαν σκηνοθέτης, διευθυντής ορχήστρας, δεν μπορεί όμως ποτέ να είναι πιο σημαντικός από τον καλλιτέχνη. Αν δεν υπάρχει το έργο, δεν υπάρχει ο επιμελητής, ούτε καν ο ρόλος του. Ποτέ δεν είναι σημαντικότερος από το έργο. Όταν όμως, για παράδειγμα, έχουμε να κάνουμε με μια έκθεση σαν την «Ντοκουμέντα» του Κασέλ, είναι ή δεν είναι πολύ σημαντικός ο ρόλος του επιμελητή της; Γενικά, διαφωνώ με το star system. Όμως, γιατί δεχόμαστε ένας χορογράφος να γίνεται σταρ και ένας επιμελητής όχι;

Καλά τα λες Κατερίνα μου, αλλά στο τέλος το πετάς το καταραμένο απωθημένο και τα ακυρώνεις όλα.Θα σε βγάλω εγώ από την απορία σου, γιατί ο χορογράφος δημιουργεί, συνθέτει, φτιάχνει κάτι που δεν υπήρχε πριν, ενώ ο επιμελητής απλά στήνει.

Αντίδωρο

Ακολουθώντας τον δρόμο που χάραξε ο μεγάλος καλλιτέχνης Βλασης Κανιαρης προσφέρουμε το έργο που βλέπετε στην εικόνα στον καθένα απο εσάς αφού το διαμελίσουμε σε μικρά κομματάκια για να φτάσει σε όλους σας.Αυτή η πράξη που έρχεται να ταράξει τα νερά του καλλιτεχνικού χώρου εν μέσω οικονομικής κρίσης δείχνει τη βαθιά ευαισθησία των καλλιτεχνών προς τους φτωχότερους συνανθρώπους μας που αδυνατούν να αγοράσουν ενα εργο τεχνης.Μ' αυτό το τρόπο λειτουργεί μια σχέση, οπως θα έλεγε και ο μετρ της τζαζεμένης γραφής (απο το jazz, δηλ. αυτοσχεδιαστική γραφή και λόγος) σερ Μάνος ντε λα Στεφάν, της κοινωνίας-επικοινωνίας μεσα απο εναν μελισμό-διαμελισμό του ίδιου του έργου προς όφελος φυσικά της ίδιας της τέχνης.
Μέσα από τη συμβολική αυτή χειρονομία του αντίδωρου, το μπλογκ επικοινωνεί και πάλι άμεσα με το κοινό του κοινωνώντας του κάποιες ιδέες και καταθέτοντας συγκεκριμένες συμπεριφορές που ανοίγουν νέους δρόμους στη σχέση "καλλιτέχνης - κοινό".

Υ.Γ Το σημείο του έργου (όλοι ξέρουμε ποιο) που οι περισσότεροι απο σας λιγουρεύεστε, θα δοθεί με κλήρωση για ευνόητους λόγους.

Contemporary artists must do better

Jonathan Jones / guardian.co.uk
When it comes to quantity, art lovers in 21st-century Britain have got it made. The range of exhibitions and events on offer boggles the mind, the number of famous artists defies all the laws of cultural gravity. I mean, we have – how many art stars? Dozens. You might even be able to count our artist celebrities in hundreds.

In New York in the 1980s, there were probably five or six artists who were famous in this way, and that was a time and place when people thought art was turning into pop. There has simply never been a moment in modern history when a city so teemed with celebrated artists as London does now. There is a real sense in which to be an artist at all here confers a kind of fame on you.

«Tο Όμορφο δεν είναι παρά η αρχή του Τρομερού»

posted by Νίκος Τριανταφύλλου
Με την διπλή ιδιότητά μου του εικαστικού - μουσειολόγου, κάποιες κρίσεις και σκέψεις με αφορμή την έκθεση για το Όμορφο που γίνεται στο Κρατικό Μουσείο.
Παρακαλώ, σε όσους θα κάνουν τον κόπο να διαβάσουν τα παρακάτω, να δούν συνεπικουρικά και τα 3 comments που αφορούν ζητήματα επιμέλειας, σε μία συζήτηση που έγινε μεταξύ της κυρίας Καφέτση και εμού, στο label Museology, στο blog του Εθνικού Μουσείου, στο www.emst.gr

Θεσσαλονίκη, η πόλη της Τέχνης (νούμερο 2) / Εγκαίνια Miro

Που να σας τα λέω.Λάμψη, λάμψη και μόνο λάμψη.Ήμασταν όλοι εκεί, και να τα φλας και να οι φωτογραφίες και να οι πόζες.Ένιωσα πολυ περήφανος που ήμουν κι' εγώ εκεί με όλη την κοσμική Θεσσαλονίκη.Ξέφυγα για λίγο απο την ταπεινή λαϊκή μου καταγωγή και για λίγο ένιωσα ένας εστέτ δίπλα στην βασίλισσα μας. Κι' αυτός ο Δήμαρχος μας, τι παιδί, τι κορμοστασιά, τι βλέμμα, τι αίσθηση υψηλής διανόησης που εκπέμπει το ύφος του.












Ήταν εκεί και ο νομάρχης μας.Πολυ cult φυσιογνωμία ομολογώ και απ οτι μου είπε σε καποια στιγμή πολύ φιλότεχνος αλλά δεν το ξέρει ο πολύς κόσμος.Δεν χάνει άρθρο του Ζενάκου στο Βημα και καμία εμφάνιση της Πέγκυ Ζήνας.Δεν ξέρω πως τα συνδυάζει αυτά τα δυο αλλά ετσι μου ειπε, μα το Θεο, να πέσει φωτιά να με κάψει αν λέω ψέμματα.          












Είμαστε μια πόλη της τέχνης τελικά ...και των ακριβών γούστων!

Οι στομαχικές εκφορές ως πράξη καλλιτεχνικής αντίδρασης σε μια φθίνουσα κοινωνία

Κι' όμως χτές που ρεύτηκα σ' ένα δείπνο το θεώρησα ύψιστη καλλιτεχνική πράξη. Έκανα τους πάντες να μείνουν με ανοιχτό το στόμα. Σοκαρισμένοι, αποσβολωμένοι, χωρίς να μπορούν να αρθρώσουν κουβέντα για μερικά λεπτά. Εξάλλου αυτό δεν είναι το νόημα ενός έργου τέχνης?
Υ.Γ. Ονειρεύομαι μια τέτοια performance στην Breeder και τον Σταθόπουλο μετά να αναλύει το όλο project!

Θεσσαλονίκη, η πόλη της Τέχνης

'
http://news.kathimerini.gr/ Νίκου Γ. Ξυδάκη
Δεν αρέσει καθόλου σε κάποιους κύκλους στην Αθήνα που η Θεσσαλονίκη έχει τόση εικαστική παραγωγή. Όσο και να θέλουν να το κρύψουν η ζήλεια τους πνίγει έστω κι αν η δυσλειτουργικότητα της εικαστικής σκηνής της Ελλάδας δεν ανακόπτεται στη Θεσσαλονίκη. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι η καλή ή μη λειτουργία των εικαστικών. Το πρόβλημα τους είναι η εξουσία, τα οφίκια και το χρήμα που αυτά συνεπάγονται. Στην Θεσσαλονίκη υπάρχουν άφθονα και είναι δημόσια, στην Αθήνα με το σταγονόμετρο και τα πιο πολλά είναι ιδιωτικά. Δεν ενδιαφέρονται να κάτσουν να κάνουν μια κουβέντα για να δούνε τι πάει γενικά στραβά, να πειραματιστούν πέρα από τις μονομανίες τους και τις εμμονές τους, να δουν πέρα από τη φιλοδοξία τους και σε πολλές περιπτώσεις να αποδεχτούν τη μετριότητα τους Αντίθετα πιστεύουν ότι με πληρωμένες μ ιδιωτικό χρήμα καταχωρήσεις στο Αρτφόρουμ έχουν λύσει το πρόβλημα της πράξης και τώρα μένει το ασήμωμα και μόνο αυτό. Αλλά από που;

Ενώ στη Θεσσαλονίκη που δεν κάλεσαν τον ρεπόρτερ του Αρτφόρουμ γιατί δεν τους νοιάζει κιόλας τα κάνουν όλα με κρατικό χρήμα. Κι αυτό είναι η αλήθεια. Το κρατικό χρήμα ποτέ δεν τελειώνει είτε λίγο, είτε πολύ (θεωρητικά), ενώ το ιδιωτικό δίνεται με φειδώ και πρέπει να στήσεις κώλο και να χύσεις αίμα, δάκρυα και ιδρώτα για να το πάρεις. Όχι δεν τους αρέσει καθόλου εκεί στην μίζερη εικαστικά Αθήνα που κάπου αλλού το λούστρο της εξουσίας γυαλίζει περισσότερο. Η εικαστική μιζέρια της Θεσσαλονίκης τους φαίνεται εξωτική και πεινασμένοι καθώς είναι για κρατικές πίτες την μεγεθύνουν μέσα στη ζέση της ονείρωξης τους. Και το φθινόπωρο καθώς προβάλλει από το κουπέ του τρένου της επιστροφής στο αγαπημένο τους Κολωνάκι επιτείνει τη μελαγχολία τους...
posted by: το κλάσμα

Αγώνας δρόμου

Έβλεπα που λες προχτές μια εκθεση με τον τιτλο Το Ομορφο δεν είναι παρά η αρχή του Τρομερού που φιλοξενείται στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης - Μονή Λαζαριστών (ως τις 10 Ιανουαρίου 2010 σε επιμέλεια του Απόστολου Καλφόπουλου) και σκεφτόμουν οτι τελικά το πράγμα πάει απο το κακό στο χειρότερο. Έχουμε καταντήσει αντι να απαιτούμε (ως φορολογούμενοι) ολα αυτα τα μουσεία να φέρνουν απο το εξωτερικό καμία έκθεση της προκοπής, να καθόμαστε να βλέπουμε την εύκολη λύση που βρίσκουν πάντα.Βρίσκουμε εναν επιμελητή, αυτός βρίσκει εναν περίεργο τίτλο που να "χτυπαει" στο κεφάλι του καθε βαρεμένου κουλτουριάρη, βρίσκουμε και 20 εικαστικούς και να σου βγήκαμε αμέσως απο την υποχρέωση. Ετσι που καταντήσαμε για να συμμετέχεις πλέον και να ακούγεσαι, πρέπει (αν δεν είσαι μεγάλος σε ηλικία και εχεις ήδη πίσω σου μια πορεία) να κυνηγάς η να γνωρίζεις οπωσδήποτε κάποιον επιμελητή για να περιμένεις να έρθει και σένα η σειρά σου.

Monopol - Athens biennale

posted by Kuratorium Berlin Alexanderplatz

Αθήνα-Μπιενάλε
Χρησιμοποιείται στο ενδιάμεσο από άχτιστες θεωρίες.

Η συγκεκριμένη παραλλιακή ζώνη μεταξύ του κέντρου της Αθήνας και του λιμανιού του Πειραιά θα θύμιζαν έντονα κινηματογραφικές ταινίες με θέμα τις αποκαλύψεις των Μεγαλουπόλεων, αν δεν υπήρχε ο εκτυφλωτικά λαμπερός ήλιος: Από τότε που έγιναν οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι ο χώρος γεμάτος παντού με στάδια, μεταξύ των οποίων κυκλοφορούν σύγχρονες αμαξοστοιχίες αλλά πουθενά πια δεν βλέπεις ανθρώπους. Μέσα από την τέχνη θα μπορούσε να ζωντανέψει και πάλι αυτό το τοπίο, έτσι ώστε η Μπιενάλε της Αθήνας να μην χρειάζεται να είναι η πρώτη που θα έρθει αντιμέτωπη με την επίλυση των προβλημάτων του σχεδίου πόλης. Γιατί όμως πρέπει σώνι και καλά ένα γκαράζ στάθμευσης δίπλα στο στάδιο του Τάε Κβο Ντο να αναστήθει ως χώρος τέχνης; Σίγουρα όχι λόγω της λειτουργικότητας του ως εκθεσιακός χώρος. Η απίστευτη σε ύψος οροφή σε καταπνίγει και δεν μπορεί παρά να είναι το ειρωνικό Αποκορύφωμα στο θέμα της Μπιενάλε με τίτλο "Heaven".